รามเกียรติ์ 203

รามเกียรติ์ 203
อินทรชิตเห็นว่าครานี้คงต้องยอมพลีชีพเพื่อพ่อและเพื่อแผ่นดิน มือหนึ่งประคองแม่ อีกมือหนึ่งปาดน้ำตา “เสด็จพ่อ บุญหนักนักที่ลูกได้เกิดในวงศ์วานแห่งพรหม ลูกได้เป็นโอรสของทศกัณฐ์ผู้เป็นใหญ่

joker123

ลูกไม่เคยเสียดายชีวิตแม้แต่น้อย ถึงตายก็ขอไว้เกียรติว่าลูกทศกัณฐ์ได้ทำกิจแด่พ่อ แด่ลงกา ลูกขอถวายบังคมลา… ท่านแม่อย่าได้โศกเศร้าเลย แม่จงภูมิใจที่ลูกแม่ได้ทำหน้าที่ทั้งอุปราชและหน้าที่ลูกชายที่เพรียกพร้อม ลูกขอฝากยามลิวันและกันยุเวกพวกมันยังเด็กนักต้องการความดูแลอย่างใกล้ชิดจากปู่และย่า

สล็อต

อีกชีวิตที่ห่วงคือสุวรรณกันยุมาเมียแก้วของลูก หากนางต้องเป็นหม้ายก่อนวัยอันควรก็ขอให้เสด็จแม่ชุบเลี้ยงนางดั่งลูกสาวคนหนึ่ง พลาดพลั้งสิ่งใดขอให้ทรงอภัยนางด้วยเถิด ส่วนข้าหลวงนางในก็ขอให้เลี้ยงดูกันตามสามควร ลูกขอกราบลาแม่ในที่นี้ เสด็จพ่อ…ลูกเกิดเป็นชายชาญครั้งนี้จะขอถวายงานอย่างสุดฝีมือ แม้นตายก็จะไม่เสียดายชีวิตแต่ขอฝากเสด็จแม่ผู้ภักดีต่อพระองค์ตลอดมา ทรงพระเจริญ” อินทรชิตก้มกราบนิ่งอยู่นาน เพราะนี่คือครั้งสุดท้ายที่จะถวายอัญชลีแด่ผู้ให้กำเนิด

สล็อตออนไลน์

เมื่อทศกัณฐ์ได้ยินว่าอินทรชิตยอมออกรบอีกครั้ง ดีใจยิ่งนักลงจากแท่นเข้าสวมกอดลูก “โถ โถ โถ ลูกชายข้า ยอดรักของพ่อจะมาพูดเรื่องอัปมงคลอยู่ใย ลูกพร้อมทั้งด้วยปัญญาและอานุภาพ

jumboslot

เจ้าออกแรงอีกนิดพวกมนุษย์ลิงไพรจะโดนทำลายจนป่นปี้ นี่ศรสุรกานต์ของพ่ออันเป็นสุกยอดแห่งอาวุธ จงนำศรนี้ไปล้างเหล่าศัตรูเถอะนะลูกพ่อ” อินทรชิตรับศรจากบิดาแล้วถอนใจกับตนเองแล้วลากลับสู่ปราสาทตน

slot