รามเกียรติ์ 262

เมื่อนั้น วานรินเยาวยอดสงสาร
เหลือบแลไปเห็นขุนมาร มาว่าขานอ้อนวอนพาที
ความกลัวมิใคร่จะดูได้ สะเทินใจผินผันพักตร์หนี
ได้ยินความออกนามพระจักรี เทวีถวิลจินดา
ซึ่งยักษีหนีศรพระจักรแก้ว จะพ้นทุกข์เราแล้วกระมังหนา
ครั้นกูจะให้อสุรา อาศัยคูหาไม่ชอบกล

joker123

อันสตรีอยู่ใกล้บุรุษ ย่อมวิมุตกินแหนงทุกแห่งหน
จำจะบอกไปเสียให้พ้น จึ่งจะไม่ระคนด้วยราคี
คิดแล้วจึ่งตอบคำไป ซึ่งจะอาศัยอยู่ที่นี่
เห็นไม่พ้นศรพระจักรี จะพาเรานี้มรณาฯ พระราชนิพนธ์ในร. 1

สล็อต

วานรินบอกปัดมิให้วิรุญจำบังลี้ภัยในถ้ำของตนเพราะอ้างว่ากลัวตนเองจะพลอยเดือดร้อนจากศรแห่งองค์รามไปด้วย วิรุญจำบังได้แต่ถอนใจ “แม่หญิงโปรดช่วยข้าเพื่อเอาบุญด้วยเถิด ช่วยบอกหน่อยว่าจะให้ข้าไปหลบซ่อนที่ไหนจึงจะหนีคมศรแห่งมนุษย์พ้น”

สล็อตออนไลน์

นางวานรินจึงแนะนำยักษ์หนุ่มให้ไปทิศใต้เชิงเขาสัตภัณฑ์นอกวินันตกสีทันดร ระหว่างเขาอัศกักรรณอันเป็นขอบโลกนั้นมีเพียงเหล่านาคที่อาศัยอยู่ ไม่มีใครเดินทางไปมาในบริเวณนั้น ยังแนะให้วิรุญจำบังแปลงกายให้ตัวเล็กเท่าตัวไรเพื่อซ้อนกายในฟองน้ำเป็นการหลบการติดตามของพระราม

jumboslot

วิรุญจำบังเริ่มเห็นทางรอด ขอบคุณนางวานรินแล้วรีบเหาะไปยังทะเลใต้ ตรงรี่ไปที่เขาสัตภัณฑ์ เห็นว่าทำเลสงบดั่งคำของวานรินทุกประการ วิรุญจำบังจึงย่อร่างให้เท่าไรทะเลแล้วหลบอยู่ในฟองน้ำตามคำแนะนำ

slot