รามเกียรติ์ 207

รามเกียรติ์ 207
องคตรีบเหาะเอาพานแก้วรองศรีษะของน้องชายต่างบิดาไว้ วานรสีมรกตกล่าวไว้อาลัยแด่อินทรชิตเป็นครั้งสุดท้าย “ถึงเราจะอยู่คนละฝ่ายและต้องมารบกันแบบเอาเป็นเอาตาย ถึงอย่างไรเราก็คือลูกแม่มณโฑเหมือนกัน ท่านจงภูมิใจที่ได้ตายอย่างผู้กล้า ท่านตายด้วยความกตัญญู หลับเถิดหลับให้สบาย…น้องข้า”

joker123

จากนั้นบุตรแห่งพาลีหักใจนำเศียรอุปราชยักษ์มาถวายนาย พระลักษณ์ถวายเศียรอินทรชิตที่บัดนี้ยังดูน่าเกรงขามยิ่งมิเสื่อมคลาย สุครีพ หนุมานและเหล่าเสนาวานรต่างผลัดเก่าเล่าความสามารถของพระลักษณ์ บ้างว่ายักษ์ร้ายส่งอาวุธอะไรมาพระอนุชาตอบโต้ได้ทั้งหมด บ้างว่าถึงจอมอสูรใช้เล่ห์กลสารบัดองค์ลักษณ์ก็อ่านขาดทุกชุด ต่างสรรเสริญว่าพระน้องเธอสู้อย่างสมเกียรติชาติกษัตริย์ พระรามภูมิใจในตัวน้องอย่างยิ่งจูงมือขึ้นมาประทับคู่กันแล้วถามพิเภกว่า “ท่านผู้รู้พิเภก แล้วเราจะทำอย่างไรกับหัวจอมมารนี้ดีหละ”

สล็อต

พิเภกทูลตอบทันทีเหมือนเตรียมคำตอบไว้แล้ว “ควรให้องคตทูลพานศีรษะอินทรชิตไว้บนอากาศ แล้วพระองค์แผลงศรเข้าทำลายเศียรให้เป็นผุยผง” องคตผู้บัดนี้รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะตอนรับหัวก็ต้องตั้งสติสกัดความเศร้าเอาไว้ ตอนนี้นายยังใช้ให้ยกหัวผู้มีศักดิ์เป็นน้องเพื่อกทารทำลายอีก

สล็อตออนไลน์

วานรหนุ่มไม่มีทางเลือได้แต่รีบถวายบังคมแล้วบรรจงประคองพานแว่นฟ้าที่รองเศียรอินทรชิตแล้วทะยานขึ้นฟ้า จากนั้นองคตชูพานขึ้นสูง พระรามคว้าศรพรหมาสตร์น้าวยิงออกอย่างเต็มแรง ด้วยความแม่นยำศรสิทธิ์ทำลายเศียรอินทรชิตแหลกเป็นผงไม่เหลือซาก

jumboslot

เหล่าพลยักษ์ที่หนีทัพซ่อนตัวอยู่ในป่าเห็นจอมทัพอินทรชิตตายก็ตกใจหน้าซีดตามๆกัน แต่ก็ต้องตัดใจวิ่งหนีเข้าลงกาเพื่อกราบทูลต่อเหนือหัวทศกัณฐ์ เมื่อพญาทศกัณฐ์รู้ข่าวการตายของลูกชาย พญายักษ์เย็นวาบตัวทรุดอย่างอ่อนแรง ร้องไห้โดยมิอายใคร

slot

รามเกียรติ์ 117

รามเกียรติ์ 117
เมื่อองคตมาถึงที่หน้าประตูเมืองลงกา ก็ตะโกนแจ้งแก่นายประตูเมืองลงกาว่าเป็นทูตเชิญราชสารแห่งพระรามจันทร์มาถวายแด่พญาทศกัณฐ์ นายประตูไม่ยอมให้เข้าเพราะถูกสั่งไว้ให้เฝ้าประตูเมืองอย่างแน่นหนา องคตโกรธมาก เนรมิตร่างกายให้ใหญ่โตกว่าประตูเมืองกระทืบบาทจนพื้นสะเทือนไปทั่วลงกา นายทวารนึกกลัวจึงรีบเข้าเฝ้าพญาทศกัณฐ์ผู้เป็นเจ้าชีวิต กราบทูลว่าองคตจะขอเข้าเมืองเอาราชสารมาถวายเยี่ยงทูต ทศกัณฐ์รู้ว่าองคตคงจะมาอ่านข้อความส่อเสียดทวงนางสีดาคืนเป็นแน่ จึงให้นางกำนัลไปตามนางมณโฑให้มาคุยกับลูกชายจากผัวเก่า ครั้งยังเป็นราณีแห่งขีดขิน นางกำนัลรีบรับบัญชาวิ่งเข้าตำหนักฝ่ายในทูลเชิญให้พระแม่มณโฑรีบไปชะลอมิให้องคตเข้เมืองลงกา และโน้มน้าวให้เลิกทัพกลับคืนขีดขินซะเถิด

joker123

นางมณโฑรู้สึกชาไปทั้งร่าง นางยังจำภาพเด็กทารกร่างเขียวที่ฤาษีอังคตเสกออกจากครรถ์ตนเองเข้าสู่ท้องของนางแพะ ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางบังคับให้ตนเองลืม ลืมว่าเคยมีชีวิตในขีดขิน ลืมว่าเคยเป็นองค์ราชินีของหมู่วานร อยากจะลืมว่าเคยถูกพาลีแย่งชิงมาจากทศกัณฐ์ อยากจะลืมว่านางฟ้าอย่างนางเคยถูกแก่งแย่งและส่งคืนดั่งสิ่งของ “องคตลูกแม่ แม่ทิ้งเจ้ามาเพราะความเป็นหญิง แม่ไม่เคยทำหน้าที่แม่ของเจ้าเลย แล้วข้าจะบากหน้าไปพบลูกชายที่ข้าเคยทิ้งเขามาได้อย่างไร ข้าไม่เคยนึกฝันว่าความทรงจำอันเลวร้ายจะตามมาหลอกหลอนถึงหน้าประตูเมืองเยี่ยงนี้ หากผู้ที่มาเยือนคือศัตรูข้าผู้เป็นราชินีแห่งลงกาคงจะสั่งเหล่าขุนพลมารออกไปกำจัดมันเสีย แต่นี่คือลูกของข้า ลูกคนแรกของข้า….”

สล็อต

นางมณโฑเผลอยิ้มทั้งน้ำตา มันช่างเป็นความยินดีที่ข่มขื่นซะจริงๆ ความทรงจำต่างๆ ย้อนกลับไปตั้งแต่นางคือนางกบที่อาศัยอยู่ใต้กุฎิของฤาษีทั้งสี่ วันที่นางกลืนพิษแทนคุณพระดาบสผู้เลี้ยงดูนางมา และพระฤาษีกรุณาเสกนางให้เป็นหญิงที่งดงามที่สุดแห่งยุค จนนางได้รับการอบรม สั่งสองดั่งอัปสรที่ดีจากพระแม่อุมาเทวี….. โอ้จากนางกบกลายเป็นสาวสวรรค์ที่มีแต่ความรื่นเริง….. จนถึงวันที่พญายักษ์หนุ่มขอเป็นเจ้าของนางฟ้านามมณโฑ ระหว่างกลับลงกาท้าวเธอผู้สุภาพอุ้มชูนางอย่างทนุถนอมลอยร่องอยู่บนฟ้าชี่ชวนดูโน่นนี่ แต่พอมารู้ตัวอีกทีนางก็ถูกพาลีแย่งชิงไปจากอกที่อบอุ่นของทศกัณฐ์ซะแล้ว ขณะนั้นนางไม่มีทางเลือก นางฟ้าต้องทำตารบัญชาของเหล่าเทพ แต่พาลีก็ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยอีกครั้ง ลิงซื่อๆ พูดอะไรตรงๆทำให้รู้สึกว่ามณโฑจะเป็นสมบัติแห่งขีดขินไปตลอดกาล ถึงพาลีจะเป็นลิงค้างแต่ลูกพระอินทร์ก็ให้นางทุกอย่างตามที่ร้องขอ จนนางเกิดรักในตัวพญาวานรผู้วิเศษ นางจึงคิดจะทำให้ขีดขินเป็นบ้าน เป็นนครที่น่าอยู่ ไม่ใช่เป็นเพียงที่อยู่ของลิงไพรต่อไป นางยังจำวันที่สอนการเรือนให้แก่ลิงสาวชาววังแห่งขีดขินได้ นางอดยิ้มอย่างภูมิใจไม่ได้ที่ครั้งหนึ่งเคยฝึกให้เหล่านางลิงป่าทำการเรือนจนสามารถถวายงานพระราชาต่างเมืองได้

สล็อตออนไลน์

นางหวังว่าจะได้เริ่มต้นครอบครัวที่อบอุ่นกับพาลี แต่แล้ววันหนึ่งฤาษีอังคตก็พาพญายักษ์ทศกัณฐ์กลับมาทวงนางคืน ภาพครอบครัวที่นางวาดก็ต้องพังทลายลง……แล้วนี่ข้าจะออกไปพบองคตในฐานะอะไร ในฐานะแม่ที่เคยทิ้งให้ลูกโตแต่เพียงลำพัง ในฐานะราชินีแห่งลงกาที่ออกมารับอาคันตุกะอย่างเป็นทางการ …. แต่สุดท้ายองคตก็คือลูกของข้า” พระราชินีแห่งลงการวบรวมสติขึ้น กวักมือเรียกนางข้าหลวงคนสนิทให้เข้ามาใกล้ “นี่นางข้าหลวง เจ้าจงคัดสรรเหล่าลูกสาวพญา หลานเจ้านายวัยแรกรุ่นเท่าที่มีอยู่ในลงกาออกมาเชิญอาหารคาวหวานที่ปรุงอย่างพร้อมสรรพไปให้องคตได้ลิ้มรสและชื่นชมตามอัธยาศัย แล้วบอกท้าวเธอด้วยว่าข้าผู้มารดาให้เอามาให้”

jumboslot

ขบวนสาวงามแต่งองค์สะสวยเชิญเครื่องเสวยหลากรส ขบวนยาวดั่งรับแขกเมือง พอพบองคตที่หน้าประตูเมืองเหล่าอสุรีแรกรุ่นทั้งหลายทำขวยเขิยชะม้ายตา กางโต๊ะ ปูผ้า จัดเครื่องเสวยเพื่อถวายแด่องคต พร้อมทูลว่า “พระแม่มณโฑให้เหล่าหม่อนฉันนำเครื่องเสวยคาวหวาน พร้อมผลไม้นานาหลากชนิดมาถวายองค์ราชบุตร เชิญเสวยเพค่ะ” องคตกระทืบบาทด้วยความรำคาญ “พวกมึงจงไปบอกแม่กูว่าไม่ต้องเอาของเหล่านี้มาให้กูกิน แล้วกูก็ไม่ใช่ราชบุตรของพวกมึง กูเป็นทหารของพระนารายณ์ กูมาทำราชกิจ ไม่ได้มาเยี่ยมใคร บอกแม่ด้วยว่าไม่ต้องมาห่วงกู” นางกำนัลใจเด็ดต่อคำ “โปรดอภัยหญิงชาววังอย่างเรา ตามราชประเพณีแห่งลงกา พวกเราจะต้อนรับราชทูตเช่นท่านอย่างสมเกียรติ ถึงท่านจะไม่นิยมคุ้นชินอาหารเหล่านี้ แต่เราขอเชิญท่านลิ้มลองของคาวหวานที่จัดเตรียมมาแล้ว หรือเออ….เชิญท่านเลือกใกล้ชิดปะวาทีกับเหล่าข้าน้อยหญิงงามแห่งลงกาตามอัธยาศัยเถิด” พร้อมชายตามองครบจริตหญิงแห่งลงกา แต่องคตกลับโมโหในคำเชิญชวน “อีนางยักษ์อย่ามาดัดจริต พูดประวิงเวลาต่อไปเลย ถ้ายังมัวกวนใจกูจะฆ่าทิ้งให้หมด” แล้วควงพระขรรค์เป็นประกาย เหล่านางในที่ถูกส่งมา วิ่งหนีกระเจิงคว้าหม้อข้าวหยิบฝาชีเท่าที่ตัวเองจะฉวยได้ วิ่งเตลิดเข้าวังด้วยความหวาดกลัว

slot